Blog

Dinsdag 24 oktober

Ik was vannacht weer druk bezig met plafond staren. En dat terwijl de wekker eeeel vroeg gaat.

Het blijft vandaag dan ook bij een simpele poets en wasbeurt. Een uitgebreide douche komt morgen wel weer, het is daar nu nog echt te vroeg voor.

Gelukkig heb ik gisteren al de nodige voorbereidingen getroffen.

Nog voor de zon schijnt ben ik goed en wel in Goes afgeleverd door de taxi. Tijd voor weer een dialysesessie.

Hophop aansluiten die boel. Hoe eerder dat gedaan is, hoe eerder ik weer weg ben.

Zit ik weer, met nog 3 uur 37 minuten op de teller.

Gelukkig weet ik me prima te vermaken met een nieuw haakproject.

Zo nu de dialyse achter de rug is, is het tijd voor rust. Eens zien hoe lang ik dit volhoud.

Niet bijsterlang kan ik je vertellen. Deze tas met was staat hier maar een stilleven te wezen en daag irriteer ik mij mateloos aan.

Bij het openen van mijn kast beginnen mijn handen spontaan te jeuken. Wat een zootje, waar moet ik die was kwijt.

2 uur en heel wat vouwen en uitzoeken later is de situatie er duidelijk op vooruit gegaan. Nu nog zo houden.

Zo dan nu de gordijnen dicht en de gezelligheid aan!

Sinds een aantal dagen heb ik de luxe van een tv op de slaapkamer. Nu nog een elektrisch bed en mijn slaapkamer is perfect.

Voor nu sluit ik mijn ogen, truste people!

Blog

Weer thuis

Raad eens wie er vanmorgen weer wakker werd in haar eigen bed? IK! Na 3 weken bivakkeren in het ziekenhuis was ik nu eindelijk goed genoeg voor ontslag.

Tijdens de opname is er veel gebeurt. Er is een hoop duidelijk geworden, maar er zijn ook nog een hoop vragen. Daarover in een andere blog meer.

Voor nu ben ik weer lekker thuis ben. Het dialyseren gaat weer door, de fysio wordt weer gestart. Maar het aller belangrijkste is dat ik weer heb kunnen knuffelen met de kleine neef en nicht. Vanaf nu ga ik alleen nog maar leuke dingen doen, want stiekem vind ik dat ik dat wel heb verdiend.

En last but not least. Iedereen heel erg bedankt voor alle lieve berichtjes, kaartjes, tekeningen en cadeautjes, dat heeft me er goed gedaan. Ik verbaas me iedere keer weer hoe zulke kleine dingen je hele dag goed kunnen maken, zo fijn!

Tot zover, einde bericht.

Blog

Home

Na een kleine 3 weken mocht ik vrijdag het ziekenhuis weer verlaten. Blakend van gezondheid en met hele mooie bloeduitslagen.

Nu ik thuis ben gaat het echte werk beginnen. Doel; zorgen dat ik weer fatsoenlijk de trap op kan en dat Yip weer bij mij kan komen wonen, want hij woont nu bij mijn moeder. Dus over een paar weken wandel ik weer met Yip over de dijk, door weer en wind. 

Blog

Plog 9

Vrijdag 18 augustus


Goedemorgen. Er waren wat opstart problemen deze ochtend, maar wie heeft dat nu niet. Met een kopje thee komt het vast helemaal goed.

Nog geen uur later hobbel ik samen met moeders door de supermarkt.

Met een goed gevulde boodschappentas als resultaat. Ik kan weer een weekje vooruit.

Een bammetje met rondjesworst en een kopje thee. Soms moet je de lunch niet te ingewikkeld maken.

Fanmail!

Iemand die wat energie wilt doneren?

Hophop het is nu echt hoog tijd om weg te gaan. Op naar de fysio, om mij eens vakkundig af te laten beulen.

Goed, tot zover het sporten. Ik ben niet afgebeuld en heb zelfs niet 1 druppeltje gezweet. Nog voor we begonnen werd ik niet lekker, moest ik gaan liggen en kwam mijn moeder mij halen, lekker dramatisch weer.

Gelukkig is er één iemand heel blij met mijn onverwachte bezoekje aan het ouderlijk huis. Ik voel me abrupt een stuk beter na deze hondenknuffel.

Zo, het gaat weer goed hiero en ben weer in mijn eigen huis. Vanaf nu is het me, myself en de bank!

Zie hier mijn avondmaaltijd. Visprutje, rijst en komkommer. Ik had hier heel leuk champignons bij bedacht, maar die waren getroffen door een schimmel dus die moet ik er maar even bij fantaseren.


’s Avonds waag ik me aan flikken Rotterdam. Maar op de een of andere manier kan het mij niet boeien, gelukkig biedt Netflix uitkomst.

Slapend dik worden, zal het deze keer dan wel lukken?! Waarschijnlijk is het net zo’n desillusie als slapend rijk worden, beide is mij nog niet gelukt.

Trustee!

Blog

Plog 4 – huis in zicht

Vrijdag 16 juni 2017, de nieren krijgen manieren en huis ik zicht.

Goedemorgen Rotterdam! Hopelijk was dit mijn laatste nachtje hier.

Aan mij zal het in ieder geval niet liggen, ik ben er op tijd bij.

Een uurtje later schuif ik het ontbijt naar binnen.

Ik heb ze weer aan hoor! Zouden ze ook vandaag weer geluk brengen?

Er waren wat vragen over hoe ze mij dialyseren. Nou dat gebeurt dus allemaal via deze gigantische lijn in mijn hals. Geen smakelijk ding om te zien, maar het werkt. Deze lijn kunnen ze aansluiten op een groot apparaat en na 4 uur zit het hele gebeuren er weer op ben ik klaar. Over het dialyseren kan ik trouwens nog heel goed nieuws melden, voorlopig heb ik er vrij van! Dankzij die kunstnier, wat een dialyseapparaat in feite is, ben ik ruim 9 kilo aan vocht kwijtgeraakt. En dat lucht enorm op kan ik je vertellen. Ik ben van een Michelin vrouwtje weer veranderd in mezelf. Het dialyseren is dus even gestaakt om te kijken of mijn nieren nu zelf weer aan de slag gaan en ik blijf plassen. De lijn blijft nog wel even zitten, voor het geval je weet maar nooit. Einde verhaal.

Hiephoi goed nieuws! Het bloed is stabiel en de longen zijn schoon. Na 6 weken mag ik het pand gaan verlaten! Dus hup infuus eruit en op naar huis.

Bij deze wil ik iedereen nogmaals bedanken voor alle kaarten, ballonnen, bloemen en lieve berichtjes dat heeft me echt goed gedaan!

De koffer is gepakt laten we maar vlug vertrekken voordat de artsen zich bedenken.

Voor we echt, echt gaan, eerst nog even langs apotheek nummer 1.

En we zijn op weg naar het zonnige Zeeland.

Ik zet gelijk mijn blije hoofd op.


Yip is duidelijk ook weer blij!

Ik heb mijn plaats ook weer gevonden, terug onder moeders vleugels. De komende week vertoef ik hier nog en dan ben ik hopelijk weer sterk genoeg voor mijn eigen huuske.

Tijd voor een tripje naar de supermarkt. Missie: alleen dingen kopen die ik heel lekker vind.

Er staat vanavond dan ook pizza op het menu. Eerlijk zullen we alles delen, dus krijgt moeders van mij het leeuwendeel.

Op de valreep komt apotheek nummer 2 met nog wat medicijnen. Ik vraag me nu heel hard af waar ik al die troep straks moet gaan laten.

Het gebrek aan opbergruimte zijn zorgen voor later, eerst maar even deze bos bloemen afleveren.

Zus + vriend zijn gisteren verhuisd. Goeie reden om een bezoekje te brengen aan het geheel verbouwde pand en uiteraard zuslief weer te spreken.

Mijn energie is meer dan op, ik ga slapen in mijn oude vertrouwde bed. Truste.

Blog

Een kleine kink in de kabel

Het geen waar ik zo bang voor was is gebeurt. Wederom lig ik niet op de snijtafel, maar zit ik thuis op de bank. Opnieuw is de operatie niet doorgegaan.

Het leek erop dat het vandaag écht, écht ging gebeuren. Totdat halverwege de middag de chirurg binnenkwam. Hij kwam vertellen dat het vandaag weer niet door kon gaan. Er zijn vandaag teveel ongevallen binnengekomen die met spoed geopereerd moesten worden. Uiteraard verdienen al die mensen voorrang, maar dat neemt niet weg dat het ongelofelijk balen is! Er hebben dan ook wat tranen gevloeid, maar hé dat mag soms best.

Dat de chirurg zelf het slechte nieuws kwam brengen vind ik wel een schouderklopje waard. Meestal gebruiken ze voor dit soort nieuws een loop jongen, maar hij dus niet chapeau.

Inmiddels zit ik dus weer thuis op de bank onder mijn vertrouwde kleedje. Ik ben vandaag een beetje rebels en opstandig geweest. Ik mezelf namelijk op weekendverlof gestuurd. Eigenlijk zijn de nieren te slecht, dus de dokter vond het niet zo goed idee, maar ik heb gewoon even een break nodig. Een break van al het ziekenhuis gedoe van de laatste maanden, tijd voor leuke dingen!

Zo kan ik nu wel mijn belofte aan Fien waarmaken en met haar naar de K3-show. Nu kan ik eindelijk ook een keer een leuke tante zijn in plaats van de tante die altijd in het ziekenhuis ligt.

Dus even mentaal opladen dit weekend en dan kan ik er van de week weer vol goede moed tegenaan!

Blog

Plog 1 – die zagen we niet aankomen

img_3620Vrijdag 12 mei. De wonderen zijn de wereld nog niet uit en dat door sokken?

We starten de dag niet helemaal optimaal. Temperatuur is ook te hoog, maar met 2 paracetamol achter de kiezen moet het goedkomen vandaag. Ik voel het.

Nog voor ik überhaupt een stap uit mijn bed heb gezet is het bloed alweer afgenomen.

Het dagelijkse weegmoment brengt het eerste goede nieuws van de dag. Ik ben weer een kilo afgevallen. En hoewel dit gewoonlijk niet goed is, kunnen we in dit geval juichen. Dit betekent namelijk dat ik meer plas en al die kilo’s vocht begin kwijt te raken.


Ha, en dan komt de broeder ook nog eens binnen met mijn bestelde kleding. Leuk!


Dit is de schade, valt mee toch?

Het wekelijkse shotje epo gaat er ook weer zonder problemen in.


En dan op het moment dat niemand het nog verwacht, blijkt mijn nierfunctie verbetert te zijn. Het leukste komt nu. Ik mag vandaag tot zondag met verlof, in plaats van de beloofde paar uur op zondag. Kijk met zulk leuk nieuws mogen ze mij altijd wel komen lastig vallen.


Zou deze waterval van goed nieuws dan stiekem toch te maken hebben met de gelukssokken, die ik onlangs via de post kreeg?

Ondanks het goeie nieuws ben ik inmiddels toch een tikkeltje sacherijnig. Net voordat we weg gaan, komen ze melden dat ik eerst nog voor echo moet. Opnieuw een kijkje naar de lever en een fibroscan. Voor de gelegenheid hebben ze de apparatuur maar een jasje aangedaan.

Zo hèhè, wij zijn opweg naar Zeeland. Door mijn verlofje loop ik wel de dialyseverpleegkundige mis. Maar zij komt volgende week maar, als het dan nog nodig is…

Pfjeuw, net voor sluitingstijd kunnen we Yip nog ophalen bij de opvang. Na 5 weken kan ik hem eindelijk weer in mijn armen sluiten.

Zo en dan nu thuis!

In mijn boekenkast kom ik nog wat verdwaalde bierglazen tegen. Een souvenirtje van de feestgangers die met 5 mei mijn huis mochten gebruiken.

Hallo Bed, wat heb ik jou gemist. Ik denk dat ik dit weekend de nodige slaap ga inhalen.

Truste!