Blog

Slecht verhaal weer dit

Ik ben weer terug in het witte oord.
De plek waar je enkel het gepiep van een infuuspomp hoort.
Maandagnacht bracht de ambulance mij hier.
En geloof me, zo’n ritje maak je niet voor je plezier.
De nieren hebben het weer eens begeven.
Hierdoor bleef ik maar overgeven.

Wat vocht, zout en andere middelen moeten mij er weer bovenop helpen.
En hopelijk gaat dat ook de enorme jeuk verhelpen.

De longen begonnen ook weer te protesteren.
Dus wat extra antibiotica moet het slijm en de bacteriën weren.

Ik ben hier nog wel een paar weken.
Om kaartjes zit ik dan ook niet verlegen.
Kaartjes maken mij blij en zorgen voor een lach.
Dat gun je toch iedereen, zo’n mooie dag.
Tot horens en tot snel.
En dan hopelijk vanaf mijn eigen bankstel.
Blog

Zondagse update

Na de soort van shockblog van alweer twee weken geleden ben ik jullie wel een update verschuldigd.

Zoals wel vaker leek het alsof ik voor relatiefs iets simpels werd opgenomen, namelijk: onophoudelijk braken met de nodige gevolgen van dien. Al snel werd de conclusie getrokken dat mijn darmen helemaal vol zaten en was dus laxeren de behandeling. Aanvankelijk leek dit te werken. Ik knapte wat op  mocht met verlof zodat ik naar de bruiloft kon en ben ik zelfs als bonus nog op kraamvisite geweest! Super leuk natuurlijk maar hierna was ik echt helemaal op.

Zondags werd ik heel erg misselijk en bleef ik maar overgeven. En zoals wel vaker als er één ding mis gaat, raakt heel mijn lichaam compleet van slag. De nieren raakten helemaal uit balans, mijn longen zaten opeens vol met slijm en mijn bloeddruk was super laag. 64/32 voor de kenners en ik kan je nu uit ervaring melden dat dat niet heel fijn is. Maar goed ik ben als een ware Doornroosje de week prima door gekomen. En als ik toevallig even wakker was had ik een scan, foto of scopie om de oorzaak van het overgeven te achterhalen. Niet geheel zonder resultaat, want ik blijk dus een aantal maagzweertjes te hebben die vermoedelijke al deze ellende hebben veroorzaakt. Hiervoor krijg ik nu verschillende medicijnen door het infuus en mag ik al een week niets eten en drinken. Dit alles lijkt te werken, want sinds vrijdag is er duidelijk een stijgende lijn zichtbaar. Een lijn die blijft stijgen, elke dag gaat het beter en ik wandel zelfs al weer rond.

Dus nog even flink aansterken de komende week en wie weet ben ik dan wel op tijd thuis om samen met Fien mee te doen aan een taartwedstrijd.

Blog

Weer mens

Sorry voor de radiostilte van de afgelopen week, maar ik hoop dat het iedereen het begrijpt. Zoals jullie weten is dit een blog van een meisje met een chronische ziekte en ja dan kan het zelfs op bloggebied soms stil komen te liggen.

ZIEK
De afgelopen week was niet de beste week van mijn leven, ik was even goed ziek. Maar inmiddels gaat het weer wat beter. Ik kan weer praten, lachen en appen dus ik ben weer mens te noemen. En tadaa ik blog ook weer, dus al met al mag ik na die week niet klagen. Elke dag gaat het net weer wat beter dan de dag ervoor. Natuurlijk ben ik nog niet de oude en zijn er nog wat aandachtspuntjes hier en daar. Koorts, hoge suikers, laag hb en er pruttelt nog steeds een longontsteking in mijn longen, wat overigens wel beter gaat. Maar de stijgende lijn zet zich voor en dat is zo fijn

img_4015NIEREN
Verder blijven die verrekte nieren een probleem. Hiervoor heb ik gisteren mijn eerste nierdialyse gekregen. Het is me uiteindelijk heel erg meegevallen en ik had gelukkig geen last van een zogeheten ‘dialysekater’  (dit houdt in dat je na afloop heel moe bent en je niet goed voelt). Daar had ik gelukkig geen last van, ik had het alleen stervenskoud. Maar dat probleem is zo opgelost met wat extra dekens, dus als dat alles is mag ik echt van geluk spreken. Donderdag mag ik voor de tweede keer dialyseren en hopelijk kunnen ze dan al zeggen of de dialyse iets tijdelijks is of iets permanents zal worden.

BUIK
Met het buikje is alles helemaal in orde. Na 2 operaties in korte tijd doet hij het weer helemaal zoals het moet. Ik mag sinds vandaag zelfs vla, pap, yoghurt en crackers toevoegen aan mijn dieet. Nu zou het alleen fijn zijn als mijn eetlust terugkomt, want die is door het ziek zijn als sneeuw voor de zon verdwenen. Wel een beetje zuur, wacht je maanden op je eerste hapje, smaakt hij niet. Maar die smaak komt wel weer goed als ik helemaal beter ben en dat is gewoon een kwestie van geduld.

Eind conclusie van deze blog. Ik voel me weer mens, zonder pijn en benauwdheid en geloof met dat is HEERLIJK!