Blog

Nog niet thuis

Soms verlopen dingen niet helemaal volgens plan. Zo kwam ik hier ooit voor een ‘simpele’ longontsteking. De planning was dat ik al bijna 3 weken thuis zou zijn. Maar helaas kwam daar iets tussen en lig ik nu nog steeds in het Emc.

Laten we even terug gaan naar ruim 2 weken geleden. ’s nachts kreeg ik plots hele hoge koorts. Ze namen bloed af, deden de nodige onderzoeken en startte 2 extra antibioticum. Waarmee het totaal kwam op 4 antibiotica’s in de hoop dat ik beter zou worden. Maar ik werd niet beter, ik werd steeds zieker. Naast de koorts was ik flink ziek en had ik een enorm lage bloeddruk. Toen eenmaal de uitslag van de bloedkweken binnen waren was het helemaal duidelijk. In die bloedkweken waren namelijk bacteriën gevonden en hierdoor had ik bloedvergiftiging gekregen. Er zat toen maar een ding op mijn tpv-lijn en dialyselijn moesten er beide meteen uit. Alleen dan zou de bacteriën weg gaan uit mijn bloed. Dus zo geschiede. Onder lichte dwang en paniek ben ik eerst nog met spoed gedialyseerd en vervolgens zijn alle lijnen verwijderd. En dat hield in dat ik geen levenslijnen meer had. Geen voeding (TPV), geen dialyse meer een weekend lang helemaal niks. Gelukkig maar voor een paar dagen, zodat mijn lichaam de tijd had om beter te worden met alle medicijnen. Achter allemaal best kritiek en heb ik de IC maar net ontweken, maar na 4 dagen ging het alweer een stuk beter. De dialyselijn kon weer terug worden geplaatst, want zonder dialyse kan ik gewoon niet. Na 5 dagen leven op water, wat mij trouwens best goed afging, is ook de TPV herstart.

Inmiddels zijn we alweer een poosje verder en gaat het vele malen beter. Ik zit weer rechtop in bed, de tv is weer aan en ik kan weer lachen. Kortom ik ben weer mens geworden. Met een beetje geluk krijg ik volgende week nog een tweede lijn erbij voor de TPV en dan mag ik hopelijk over niet al te lange tijd het pand verlaten.

Blog

Plog 15

Maandag 27 augustus

Na een week lang voor pampus op bed te hebben gelegen. En zeker niet voor 11 uur mijn ogen te openen lijkt er vandaag eindelijk verandering in te komen. Sterker nog om stipt half 7 zit ik al aan mijn eerste kopje thee. Ook goeie morgen.

Een paar uur later stap ik onder een lekkere warme douche. Waar een mens al niet van opknapt. Fris en schoon tot achter de oren aan toe.

Omdat het toch niet helemaal lekker gaat de laatste week. Gooi ik er, onder lichte dwang van de achterban, een mailtje uit naar het Emc met de vraag wat te doen.

Mijn baby blauwe muur, is eindelijk niet blauw meer. Hip groen is de nieuwe kleur. Dit samen met mijn nieuwe ronde eettafel, geeft mijn kamer een leuke upgrade.

De verveling is toegeslagen. Dus besluit ik een kopje thee in het ouderlijk huis te drinken.

Zie ik mijn vierpotige vriend ook weer eens.

We maken gelijk maar een ommetje door park. Kan meneer even de benen strekken en haal ik ook nog een frisse neus en fris is het zeker.

Op de terugweg haal ik nog even de benodigde oogdruppels in huis.

Het is weer tijd voor mijn favoriete maandag activiteit, not. Dialyse tijd it is.

De dialyse doet mij deze keer een goed. Voor het eind van de 3 uur word ik me toch een partijtje beroerd. Ze sluiten me eerder af en ik beland ziekig thuis in bed.

De thuiszorg komt weer voor het dagelijkse riedeltje van, afsluiten, schoonmaken, loskoppelen, nieuwe lijnen, aansluiten en ga zo maar door.

Nog heel even tv kijken en dan vind ik dat deze dag wel lang genoeg heeft geduurd.

Nog voor ik mijn ogen sluit, meet ik nog even mijn interne temperatuur. Ik haf beter gehoopt, maar het had ook slechter gekund. Hopelijk zijn ze morgen een beetje coulant als ik op controle moet in het Emc.

*update

Na de controle en de benodigde onderzoeken bleek dat ik een longontsteking heb. Voor de behandeling ben ik vrijdag opgenomen in het ziekenhuis, maar ik voel me inmiddels al een stuk beter dan maandag gelukkig.

Blog

Zonnige tijden

Zal ik in deze hitte eens met een hele zonnige blog komen? Jaa, want het gaat bizar goed. Beter reden is er niet he?

Ondanks dat ik nog steeds in het welbekende Erasmus MC lig, gaat het opvallend goed. Hoewel ik oorspronkelijk alleen kwam voor een antibioticakuur, hebben we er maar gelijk een flinke dosis prednison aan toegevoegd. Dit vanwege een geval van acute afstoting. Klinkt eng, is het ook maar geloof me de boel is weer helemaal onder controle en mijn longfunctie is weer skyhigh, wiehoeee!

En het blijft niet bij dit goede nieuws. Ik ga de laatste weken namelijk erg lekker. De TPV (voeding via het infuus) lijkt z’n werk te doen. Ondanks dat ik geen gram zwaarder ben, ben ik wel sterker, energieker en krachtiger geworden. Iets wat niet alleen mij, maar ook de artsen op is gevallen. De holle, lege blik in mijn ogen is langzaam verdwenen en het lijkt weer goed te gaan. Het blijft een wankel evenwicht en daar ben ik me ook bewust van. Maar het is zo fijn om te zien dat al het harde werk van de afgelopen maanden niet voor niks is geweest. Dus ondanks mijn mini gewicht, is mijn spierkracht gegroeid. Een top prestatie en laat zien dat TPV de juiste keuze was.

En nu hoor ik jullie denken; wanneer mag je dan in vredesnaam naar huis? Nou maandag dus, dan is mijn antibioticakuur klaar en ben ik ready to go. Op naar nieuwe avontuur en op weg om nog sterker te worden. Ondertussen geniet ik lekker van het dakterras.

Blog

Kuurtje

Na amper een week thuis te zijn geweest mag ik morgen mijn spullen alweer pakken. Voor jawel een opname in het spiksplinternieuwe Erasmus MC. nadat ik afgelopen week maar liefst 2x mijn snoet mocht laten zien, bleek dat het toch niet zo top gaat. Kennelijk gaat het toch niet zo goed als ik mezelf had aangepraat.

Toen ik vorige week ontslagen werd, mocht ik ook stoppen met een antibioticakuur. Die ik al twee weken had vanwege onrustige longen. Maar na het stoppen van de antibiotica nam de slijmproductie alleen maar toe. Het gevolg, een longfunctie die maar blijft dalen en longen die bomvol zitten met slijm. Na een brocnho en overleg werd dan ook besloten dat er zwaarder geschut nodig is. Antibioticapillen lossen dit grapje niet op, dus word ik nu aan het infuus geslingerd. Morgen mag ik eerst voor dialyseren naar Goes, om daarna gelijk door te gaan voor opname in Rotterdam. Dus mijn week begint al goed. Maar hopelijk ben ik dan voorlopig weer af van die ziekenhuisellende.

Blog

Daar ben ik weer

Na een paar heftige weken is het misschien eens goed om weer eens wat van mij te laten horen en jullie blij te maken met nieuwe blog. De laatste blog dateert immers al van april en dat is natuurlijk veeel te lang geleden.

De meest gestelde, standaard vraag is, of course; hoe gaat het nu echt met je. En zonder de schijn ook maar een beetje op te houden kan ik zeggen dat het de laatste tijd echt buitengewoon goed ging. Ik liep weer met Yip door het bos, deed allemaal leuke dingen, ging er zelf op uit en ik ben zelfs een weekendje weg geweest met familie.

En dit alles zonder problemen. Jaja, zonder problemen. Jullie dachten dat ik zeker weer voor het apengapen in het ziekenhuis lag, maar nee het ging gewoon mega goed. Totdat ik een week terug wel voor het apengapen lag.

Blijkbaar ging het een beetje tè goed, zo bleek. De laatste 2 weken ging het even ietsje minder. Ik voelde me even flink beroerd en naar. Dus taxiede de ambulance mij naar de witte bunker, ook wel Erasmus MC genoemd. Daar hebben ze mij, in een recordtijd van slechts één week, weer helemaal op weten te lappen. Zo goed zelfs dat ik morgen het pand mag verlaten en naar mijn eigen huis vertrek. Inderdaad eigen huis. Ik ben weg onder moedersvleugels om te kijken of ik  het weer allemaal zelf kan redden. Ook staan er allemaal leuke projectjes op de planning, daarover volgen vast nog een paar blogs. Vanaf vrijdag ben ik dus weer in Vlissingen, waar ik weer kan flaneren over de boulevard. Heerlijk

Tot snel

Blog

Weekplog 16-20 april

Zo daar ben ik dan weer hoor, terug van weggeweest.

Ik krijg veel vragen over hoe het nu gaat, wat ik hele dag doe en hoe ik de tijd doorkom. Met de tijd doorkomen heb ik niet zoveel moeite. Sterker nog de dagen gaan soms juist te snel voorbij. Om te laten zien waar ik al die dagen dan zo druk mee ben, heb ik een (inmiddels iets verouderd) weekplogje voor jullie gemaakt. Zo krijgen jullie een inkijkje in mijn weekje. Ik zou zeggen pak wat te drinken en iets lekkers erbij en enjoy!

maandag

Ik had een verrassend goede dag. Dat kwam goed uit, want ik had een flink dagprogramma. De dag begint met het gebruikelijke bezoekje van de thuiszorg. Nieuwe lijnen, zakken, pleisters de hele mikmak.

Bij de fysio werd er vooral gerekt, gestrekt we sloten af met een paar kracht oefeningetjes, maar dat mag geen naam hebben.

Na de fysio ging ik nog even langs de apotheek, de winkel en mijn eigen huisje, om wat spullen op te halen. En tja als ik dan toch in de buurt ben, kan een rondje over de boulevard niet uitblijven natuurlijk. Zeker op zo’n zonnige dag als deze, moeten Zeeuwse meisjes zoals deze, even wat zilte zeelucht opsnuiven.

Achteraf gezien was dit alles misschien een beetje veel van het goede, want MOE! Maar dat geeft niets, want de komende 3 uur zit ik toch vastgeketend aan dit ding. Het is weer dialysetijd.

DINSDAG

De dag begon niet helemaal lekker, geen idee wat het is maar voel me gewoon niet helemaal top. Maar met een paracetamol achter de kiezen knap ik toch wat op. En dat is maar goed ook, want tegenwoordig doe ik het tweede ochtendrondje van mijn TPV-infuus zelf.

Kiek, gelukt! Eens een doktersassistente, altijd een doktersassistente.

Het is halverwege april en de temperatuur begint al aardig te stijgen. Volgens de weerberichten wordt het zelfs standweer deze week. Bij zulke zomerse temperaturen krijg ik de kolder in mijn kop. Bij zulke temperaturen, horen zomerse nagels. Dus toen ik mijn nagels liet doen, heb ik ze gelijk in een zomers jasje laten steken. De overgang van dieprood naar zomers roze was even wennen. Maar inmiddels ben ik er helemaal aan gewend en I love it. Staat super vrolijk, toch?

Verder was deze dinsdag een weinig boeiende dag, ik heb de rest van de dag namelijk vooral in bed gespendeerd. Chilltime!

Deze dinsdag wordt, zoals elke dag, afgesloten door een bezoekje van de thuiszorg om mijn TPV-infuus te doen.

WOENSDAG

Al vroeg staat de eerste koerier op de stoep en daarna volgt al vlug een tweede bezorger. Ik ben in ieder geval weer voorzien de komende dagen.

Tijd voor wat qualitytime met de hond des huizes Yip!

In de middag bracht ik een bezoekje aan mijn vader en Lisette, waarmee ik de stad in ging. Eenmaal daar leek het mij handig om alvast te kijken voor mijn. verjaardagscadeautje. Een zonnebril. Ik bleek nogal een dure smaak te hebben. Maar gelukkig vond ik in winkel nummer drie de perfecte bril, die, die na wat onderhandelen, ook nog in het budget paste. Bovendien staat de bril ook nog eens fabulous. Dus mijn eerste verjaardagscadeau is al in de pocket. Beetje vroeg, maar heul erg nodig met dat zonnige weer. En geef toe, de bril staat mij best aardig toch?

Zo dat was me het middagje wel hoor, phoe. Tijd om mijn dialysetijd nuttig te besteden, ik ga de binnenkant van mijn ogen bekijken, dagdag.

Sinds ik aan de TPV zit zou je misschien denken dat mijn voedings-sonde met pensioen is en een overbodige luxe is. Maar nee, hij is nog volop in gebruik. Niet alleen krijg ik al mijn medicatie via deze weg. ’s nachts krijg ik nog een piepklein beetje sondevoeding. Dit om mijn darmen te stimuleren en ze actief te houden.

DONDERDAG

Zoals elke dag weer thuiszorg, al leer ik steeds meer dingen zelf te doen. Inmiddels komen ze niet meer 4, maar nog slechts 2 keer per dag.

En dat geeft een troep joh!

Vandaag was het ook weer tijd voor een date met de fysio. Eerst deden er we wat rustige rek en kracht oefeningen en daarna ging ik op de hometrainer, waar ik deze uiterst actieve foto maakte. Nu gaat het fietsen echt nog nergens maar over een paar maanden zit ik vast weer met wapperende haren op de fiets. En zo niet, dan zet ik wel een ventilator voor de hometrainer, die haren zullen wapperen.

Vandaag is het ook oppasdag. En vanwege het lekkere weer namen we deze twee kruimels mee naar de speeltuin. Maar het was net ietsje te warm en ik was net niet fit genoeg, dus heel lang hebben we het niet volgehouden. Maar voor even was het leuk en met en ijsje erbij waren ze al super gelukkig.

Vandaag is het ook de dag dat deze kleine vriend 2 jaar werd. Hiephoi!!

Het was tevens de dag dat hij zelf officieel vertelde dat Yip tegenwoordig niet meer z’n grootste angst is maar z’n vriend!

VRIJDAG

Het is een vroegertje vandaag. Ik moet even weer mijn snoet laten zien in het Erasmus MC.

Tijd voor een longcheck. Ik blaas een hele nette stabiele longfunctie. Voor de rest is de dokter niet helemaal tevreden, maar met het voordeel van de twijfel mag ik toch naar huis.

Hier zitten we nog vrolijk en wel op de terugweg in de auto, in de veronderstelling dat alles weer goed en wel in orde was. De vage klachten van de laatste dagen en het steeds wegvallen lijken er vanaf er vanaf nu gewoon bij te horen. Totdat de bloeduitslagen binnen kwamen de arts mij belt. Hij is er achter waardoor ik me zo rot voel. Ik heb weer een hyponatriemie (ernstig zout tekort). Klink simpel en onschuldig, maar is dus complex en gevaarlijk. Gelukkig ontsnap ik dankzij de dialyse aan en opname, tijdens de dialyse kunnen ze namelijk het natrium langzaam corrigeren. Inmiddels is ook de TPV aangepast, want hierdoor heb ik weer een hyponatriemie gekregen. Ik kreeg simpelweg te weinig binnen en dan heb ik nog de pech dat je met CF extra veel zout nodig hebt. Maar inmiddels is alles dus weer aan de beterende hand. No worries.

Volgende stop is het Adrz, voor de derde en daarmee laatste dialysesessie van deze week.

Het bed en de machine staan weer gereed voor een zit van 3 uurtjes en zo voel ik me straks vast wat fitter, want ze gaan mijn natrium wat verbeteren.

Geen idee waar ik de energie vandaan heb gehaald, maar na de dialyse flanste ik deze bijna perfecte appeltaart in elkaar.

Iemand zin in een vers stukje appeltaart?

Nog een laatste medicatieronde en dan zijn we er klaar mee vandaag. Daaaaaag.

Blog

Vet fijn

Hoewel het weer nog wat te wensen over laat is de zomer toch al echt in aantocht. Het seizoen van zon, zee en strand tenminste dat hopen we natuurlijk.

Veel mensen zijn druk bezig met sporten en diëten. Om zo hun winterbody te transformeren in de strakke zomerversie. En natuurlijk dat snap ik helemaal. Niemand wilt er uitzien als een hangbuikzwijn in zwemkledij. Natuurlijk wil je die mooie strakke buik en perfecte billen. Maar hier komt dan toch een soort van betoog, of nouja meer een soort van boodschap.

Vet is namelijk een zwaar ondergewaardeerd stuk lichaamsweefsel. Dat randje vet wat misschien net over je broek hangt, heeft namelijk een functie. Het houdt je lekker warm en misschien wel het belangrijkste vet is comfortabel. Die billen die je misschien altijd net iets te dik vindt, zorgen er voor dat je lekker zacht zit. Want geloof me, die houten stoel zit een stuk minder lekker zonder dat laagje vet.

Dus koester dat kleine beetje vet. En nu zeg ik niet dat je niet mag klagen over een buikje of iets dergelijks. Nee helemaal niet. Eerlijk toegeven, ik klaagde een paar jaar terug zelf namelijk ook over mijn welvaartsbuikje. Het enige wat ik wil zeggen. Vergeet niet om dat laagje vet af en te waarderen, want zonder vet is het leven een stuk minder comfortabel. Trust me 😉

Blog

Het EMC, Elise Medisch Centrum

Home is..waar de hond op je staat te wachten, de zon schijnt en waar ik kan gaan en staan waar ik wil.

Precies één week geleden zette ik, voor het eerst sinds tijden, weer voet op Zeeuwse bodem. De afgelopen weken heb ik wat kilo’s bij elkaar weten te sprokkelen en laten zien dat ik stabiel ben. Dat alles was reden genoeg om mij uit het ziekenhuis te ontslaan, hoera! Mijn echte huis is nog een brug te ver, daarvoor moet ik eerst nog heel veel aansterken. Tot die tijd ben ik weer onder moedersvleugels.

De TPV (voeding via het infuus) die ik in het ziekenhuis kreeg, wordt thuis gewoon voortgezet. De komende maanden zit ik hier zeker nog wel aan vast en misschien nog wel langer. Dit is voor we met de TPV begonnen uitgebreid met mij besproken, dus ik heb mij hier mentaal al wat op kunnen voorbereiden. Maar dan nog kan je van tevoren niet bedenken wat er allemaal bij komt kijken en wat voor een impact het heeft op je leven.

Zo had het naar huis gaan met TPV nogal wat voeten in de aarde. Ik mag de TPV namelijk niet zelf aansluiten, dit moet de speciale thuiszorg komen doen. Ja ik ben doktersassistente en ja ik sloot vroeger altijd zelf mijn antibiotica infuus aan. Maar TPV valt in een andere categorie, voor TPV moet je eerst opgeleid worden. Vanwege de hoge infectiegevoeligheid en de Hickman moet er heel secuur en steriel te werk worden gegaan. Hiervoor moet ik worden ‘opgeleid’, tot die tijd komt 4 keer per dag de speciale thuiszorg om dit te doen. Tweemaal in de ochtend en tweemaal in de avond. Vooral de ochtend (elke dag 8.15 uur) is een behoorlijke opgave. Des te groter is de motivatie om het zo vlug mogelijk zelf onder de knie te krijgen.

Om de TPV zo hygiënisch en praktisch mogelijk te faciliteren en het mij zo comfortabel mogelijk te maken. Is mijn voormalig slaapkamer omgetoverd tot een soort mini ziekenhuis. Inclusief infuuspaal, ziekenhuisbed en de hele mikmak. Maar geef toe het is wel een heel gezellig mini ziekenhuis.

Waar met hoge uitzondering zelfs huisdieren worden gedoogd. Wat een gezelligheid. En nu moeten jullie niet denken dat ik hier 24/7 bivakkeer. Nee ik ga ook regelmatig naar beneden of naar buiten.

P.S. Voor de mensen die mij afgelopen week nog een kaartje hebben gestuurd, geen nood. Alle post wordt gewoon naar huis doorgestuurd.

Blog

SUNDAY

Voor wie het nog niet wist, het was een hele koude week. De Siberische beer heeft goed van zich laten boren. De mensen die het huis niet uit hoefden en lekker binnen konden blijven, bij de kachel onder een warm dekentje, konden zich gelukkig prijzen. Lucky me was ik een van die mensen, ik bevind mij namelijk nog steeds in het ziekenhuis. Met dat magere lijf van mij, is die barre kou ook niet aan mij besteed. Bovendien was ik deze week wat ziekig. Reden genoeg om binnen te blijven.

Vorige week melde ik nog dat alles helemaal goed ging. Geloof het of niet maar mijn blog stond welgeteld nog geen 5 minuten online en ik kreeg koorts. Een simpele luchtweginfectie bleek de oorzaak te zijn. Maar omdat ik zo mager ben en totaal geen weerstand heb, komt zo’n infectie bij mij net wat harder binnen dan bij de gemiddelde Nederlander. Gelukkig waren we er op tijd bij en is de koorts netjes onder de 39 gebleven. Nu, een week later, ben ik er dankzij wat antibiotica weer bovenop. Het is nu alleen nog een kwestie van de kuur afmaken, maar dat is meer een soort van formaliteit. Niet alleen mijn luchtwegen maar ook mijn ogen en slokdarm zijn ontstoken. Daar word ik uiteraard ook voor behandeld en ook dit lijkt allemaal beter te worden.

In het land der kilo’s gaat het ook niet geheel onaardig. Het is een beetje gissen naar wat nou mijn ‘echte’ gewicht is, omdat ik ook veel vocht vasthou. Maar het lijkt erop dat ik al zo’n 1,5 kilo in massa ben aangekomen. Langzaam maar gestaag word ik elke dag weer een beetje meer mezelf.

Nu ik toch zo lekker bezig ben met het verkondigen van goed nieuws. Vanmiddag mag ik 3 uurtjes met verlof. Eventjes eruit, even een mentaal oplaadpunt (SHOPPEN!), zodat ik weer vol goede moed kan starten aan een nieuwe week op 9-midden. Hopelijk ook een van mijn laatste weken hier en ben ik vlug weer in het Zeeuwse.

Blog

Aan de TPV

De laatste paar weken is er veel gebeurt en tegelijkertijd ook weer niet. Er zijn knopen doorgehakt, beslissingen gemaakt. Dingen waar we al maanden tegenaan hikte zijn nu toch doorgezet. Waarom? Omdat we simpelweg geen andere keus hadden.

Rechts zie je mijn dialyselijn en links het grote infuus (Hickman) waarover ik de voeding krijg. Die grote witte zak aan mijn infuuspaal is de voeding/TPV

De meeste volgers hebben wel gemerkt dat het de laatste maanden niet heel geweldig gaat. De ziekenhuisopnames volgen elkaar in rap tempo op en elke keer is er weer iets anders loos. Al dat ziek zijn heeft nu echt z’n tol geeist. Van dat eerst nog fitte lichaam, inclusief welvaartsbuikje, is nog maar weinig over. Door al dat ziek zijn en doordat mijn darmen de sondevoeding amper opnemen ben ik echt belachelijk veel afgevallen. Al mijn reserves zijn helemaal opperdepop.

(Als je hier klikt kun je lezen hoe het precies zit met mijn maag en darmen.)

Dat gewicht is op dit moment mijn grootste probleem en dat heeft ervoor gezorgd dat er een rigoureuze keuze gemaakt is. Sinds 2 weken krijg ik TPV. Dit is voeding via het infuus, deze voeding komt gelijk in de bloedbaan. Hiermee ontloop je het hele spijsverteringskanaal en ben je er zeker van dat elke druppel die gegeven wordt ook opgenomen wordt. Dit klinkt natuurlijk als de oplossing der oplossingen. Maar er zit een addertje onder het gras, of beter gezegd een flinke adder. Die TPV is namelijk niet geheel zonder risico’s. Maar op dit moment staan we met de rug tegen de muur. Het is nu even alles of niets, ik moet aansterken en dat gaat alleen als je genoeg voedingsstoffen binnen krijgt. Het kost alleen tijd heel veel tijd. Een lichaam bouw je niet in een maandje, dit grapje gaat nog zeker maanden duren. De eerste 2 weken ben ik in ieder geval probleemloos doorgekomen. De eerst pond zit er inmiddels ook al aan, dus wat gewicht betreft lijkt het de goede kant op te gaan.

Voorlopig blijf ik nog even in het ziekenhuis, zodat ze me goed in de gaten kunnen houden en ik nog wat aansterk. Dit klinkt nu allemaal heel ernstig en zwaar en dat is het natuurlijk ook wel. Maar uiteindelijk komt alles weer op z’n pootjes terecht, net zoals altijd. Het is geen makkelijke weg, maar er is een weg. Zonder dalen geen pieken en ik voel me toch partij pieken aankomen.

Tot snel!