Blog

Plog 14

Donderdag 21 december 2017.

Een hele goede morgen gewenst vanuit een mistig Rotterdam. Alsof de kortste dag van het jaar al niet donker genoeg is. Gelukkig is er altijd wel een ster die licht geeft in deze donkere dagen voor kerst.

Voor ik mijn ogen goed en wel geopend heb is het bloed alweer afgetapt. Zo gesmeerd kan het gaan.

Dit is geen tekening van mijn kleine nichtje, maar de uitleg van de chirurg over mijn buikoperatie. Voor jullie misschien een vage tekening, voor mij zo klaar als een klontje. De operatie is, zoals ik zaterdag al zei, helemaal goed gegaan. Alleen hebben ze helaas niet alles kunnen doen wat we hoopten. Waardoor het nog maar de vraag is of ik ooit weer ‘normaal’ kan eten en drinken.

Zo ziet de schade er vanaf de buitenkant uit, valt mee toch? En als er weer wat vet op de ribbetjes zit is deze buik wat mij betreft nog steeds bikiniproof.

Aan die vetjes gaan we de komende maanden flink werken. We beginnen met een uitbreiding van mijn dieet. Ik mag vanaf nu dikvloeibaar hebben. Al ziet de soep er door het kommetje niet zo smakelijk uit, dat was hij dus wel degelijk. Ik heb een paar happen genomen van deze gebonden tomatensoep en dat smaakte best goed. En na wat onderhandelen met de chirurg mag ik met kerst een kerstdiner eten, jackpot.

De soep is nog maar net naar binnengegleden of ik moet al door naar de röntgen voor een longfoto.

Na de operatie had ik heel veel pijn. Mijn buik, waar ze in gewroet en gesneden hadden deed bijna geen pijn. Mijn schouderbladen en middenrif des te meer. Die pijn komt vaker voor als er tijdens de operatie lucht in de buik wordt geblazen. Alleen mijn pijn hield wel heel lang aan en was wel heel erg. En zo kwamen ze er dinsdag, na een longfoto, achter dat mijn rechterlong deels is ingeklapt en bij mijn linkerlong het topje is ingeklapt. Wat de precieze oorzaak is blijft gissen, waarschijnlijk gevalletje pure pech. De pijn is inmiddels goed onder controle en de longfoto verslechterd niet. De verwachting is daarom dat de longen uit zichzelf weer gaan genezen en er geen drain nodig is. Gelukkig heb ik het niet benauwd, dus ik loop alweer wat rond over de gangen.

Tijdens mijn rondje over de gangen vandaag, hang ik ook wat kerstwensen in de kerstboom. Drie keer raden wat ik gewenst heb.

Op weg naar mijn kamer kwam ik de pakketbezorger tegen en hij had mijn bestelde kleren bij zich. Soms moet je jezelf even knuffelen, in dit geval deed ik dat met een fake bontjas. Die helaas net een beetje te oversized is. Dus dat wordt een retourtje voor de jas vrees ik.

Vanwege de buikoperatie moest ik op een daarvoor gespecialiseerde afdeling liggen. Om een lang verhaal kort te maken, ik was daar totaal niet op mijn plek en voelde me totaal onbegrepen. Sinds zondag lig ik dan ook weer op de oude vertrouwde longafdeling. Dit is gewoon mijn plek in het ziekenhuis en ik wil nooit meer naar een andere afdeling. Het is zelfs zo erg dat ik vergroeid ben met het interieur hier. Mijn pet matcht perfect met de muur. -Uitdaging voor andere vaste klantjes van de longafdeling, vindt dit stukje muur.

Aan het einde van de middag word ik verrast met een pakketje.

Bij het inpakken van het pakketje is flink wat plakband gebruikt, zo blijkt. Gelukkig is de zuster net zo nieuwsgierig als dat ik ben en helpt ze me maar wat graag met het openen van de doos.

Kijk dan hoe leuk! Een kerstpakketje voor mij van stichting hart voor CF, omdat ik nu rond de feestdagen in het ziekenhuis lig. En eigenlijk is CF ook wel een fulltime baan en daar hoort natuurlijk een kerstpakket bij. Dank jullie wel.

Dit ziet eruit als soep, maar schijn bedriegt. Dit zijn namelijk gepureerde bietjes en een boomstammetje. Het klinkt ranziger dan het is, echt waar. Het proeft precies hetzelfde als je normale maaltijd alleen je mist de structuur. Het is een soortje van voorgekauwd net als babyvoeding maar dan met smaak. Tja ik kan natuurlijk niet van een paar happen soep overgaan naar een 4 gangen kerstdiner, dat zijn te grote stappen. Dus moet ik de komende tijd proberen op te bouwen en kijken wat mijn maag en darmen verdragen. Dus ik kan thuis de blender uit de kast gaan halen.

Notting Hill. Inmiddels ken ik de film bijna uit mijn hoofd en toch krijg ik nooit genoeg van.

Net voordat ik wil gaan slapen krijg ik een hypo. En dat terwijl ik momenteel geen insuline gebruik, 24/7 sondevoeding heb en ik zelfs iets gegeten heb. Die rare bloedsuikers ook altijd, gelukkig kan ik na een flink shot pure siroop toch lekker gaan slapen. En wie weet is dit wel mijn laatste nachtje hier, want als de longfoto morgen hetzelfde is mag ik met ONTSLAG! Ze verwachten dat mijn klap longetjes uit zichzelf gaan genezen. Duimen jullie met mij mee?

2 gedachten over “Plog 14

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s