Blog

Vooroordelen

Er moet me iets van het hart. Sinds een maand of twee ben ik in het bezit van een gehandicapte parkeerkaart. Niet omdat ik plots gehandicapt ben. Maar wel omdat ik het afgelopen jaar nogal veel heb ingeleverd en ik door al het ziek zijn niet meer zover kan lopen. Het duurde een poosje voordat ik het zelf accepteerde, maar inmiddels heb ik er wel vrede mee.

Tegenwoordig parkeer in mijn KA dus vrijwel altijd op zo’n speciale parkeerplaats en dit zorgt regelmatig voor gefronste wenkbrauwen en scheve gezichten.

Zo ook een paar dagen geleden. Ik parkeer mijn KA, stap vrolijk uit en wil naar de winkel lopen. Vanuit mijn ooghoek zie ik een man met een verontwaardigde en achterdochtige blik naar mij kijken. Hij loopt naar mijn auto en kijkt naar mijn vooruit. Hij is zienderogen verbaasd als hij mijn invalideparkeerkaart ziet en vraagt op een sarcastische toon; gehandicapt? Waarop ik antwoord dat mijn benen in orde zijn maar er genoeg mis is met mij om in het bezit te zijn van zo’n kaart. Aan zijn gezicht te zien is hij nog niet overtuigd. Dus trek ik, met enige tegenzin, mijn sjaal omlaag en laat hem mijn dialyselijn zien. Daar is hij toch wel van onder de indruk. Hij biedt direct zijn excuses aan, door mijn vlotte en jonge uitstraling had hij niet verwacht dat mij iets mankeert. Ik zeg dat ik het begrijp, dit gebeurt mij namelijk wel vaker.

Misschien was het in dit geval ook niet handig dat ik mijn sleehakken aanhad en mijn gezicht goed in de make-up zat. Maar dan nog, dan nog had ik mij in feite niet hoeven te verantwoorden, tegelijkertijd snap ik die mensen ook. Er wordt vaak genoeg misbruik van gemaakt en bij zo’n jong iemand als ik waar op het eerste gezicht niets aan te zien is verwacht je het gewoon niet.

Maar wat me nu nog het meeste dwarszit is dat ik precies hetzelfde doe. Oordelen over mensen. Wanneer ik een SUV op een invalideparkeerplaats zie staan, heb ik ook zo mijn vooroordelen. Het eerste wat in mij opkomt; daar heb je weer zo’n profiteur, totdat ik een kaart achter de vooruit zie liggen. Zelfs als er iemand in de lift staat schiet er door mijn hoofd; wat een luilak. Dit slaat natuurlijk helemaal nergens op, want voor hetzelfde geldt heeft die persoon slechte knieën. Best erg al die vooroodelen, zeker omdat ik dondersgoed weet dat wat je ziet niet altijd is wat het is. Niet alle beperkingen zijn zichtbaar. En om even terug te komen op die lift, er is natuurlijk niks mis mee om de lift te nemen, ook niet als je gewoon gezond bent! Soms mag je het jezelf ook gewoon makkelijk maken en lekker lui zijn.

Les van de week: oordeel niet te snel!

4 gedachten over “Vooroordelen

  1. Sterk stukje Elise! Heb je al eens overwogen om columnist te worden voor een tijdschrift? Zoiets mag best door een breder publiek worden gelezen.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s